Klej topliwy, wrażliwy na nacisk, opiera się głównie na adsorpcji fizycznej i mechanicznym zakotwiczeniu podczas łączenia.
Adsorpcja fizyczna
Fizyczne siły adsorpcji można podzielić na słabe i silne, takie jak siły van der Waalsa, interakcje dipol-dipol, wiązania wodorowe i wiązania jonowe. Praktyczne badania aplikacyjne potwierdzają, że kleje o dużej polarności mogą powodować znaczną różnicę polaryzacji na łączonych powierzchniach, prowadząc do wzajemnej adsorpcji i poprawy przyczepności. Dlatego też wybór materiałów polarnych chemicznie do syntezy klejów termotopliwych może zwiększyć siłę klejenia i powinowactwo do klejonej powierzchni.
Jednakże silnie polarne składniki chemiczne (pierwiastki) często wykazują wysoką reaktywność i są podatne na starzenie w wyniku interakcji z tlenem. Dodatkowo silnie polarne składniki chemiczne mają zwykle głębsze kolory, co może wpływać na wygląd kleju lub klejonego materiału, zmniejszając w ten sposób wartość produktu.
W przypadku materiałów o niskiej energii powierzchniowej lub małej polarności, takich jak PE i PP, teoretycznie należy wybierać kleje o wyjątkowo niskiej polarności, aby zminimalizować kąt zwilżania powierzchni lub zmaksymalizować powierzchnię styku, uzyskując w ten sposób optymalne siły van der Waalsa. Jednakże doświadczenie praktyczne wskazuje, że udział sił van der Waalsa w ogólnej sile adhezji klejów termotopliwych przylepcowych nie jest tak znaczący, jak oddziaływania dipolowe generowane przez różnicę polaryzacji pomiędzy dwoma materiałami na granicy faz.
Kotwienie mechaniczne
Niezależnie od koloru i polaryzacji kleju, wszystkie kleje posiadają unikalne właściwości lepkosprężyste. Część lepka pozwala klejowi płynąć, odkształcać się i trwale rozciągać, podczas gdy część elastyczna umożliwia klejowi natychmiastowe odkształcenie, odbicie, odporność na rozciąganie i odporność na ciepło. Zmiany lepkosprężyste kleju są ściśle powiązane z rodzajem, masami cząsteczkowymi, stosunkami składników i kompatybilnością żywic o wysokiej masie cząsteczkowej, zagęszczaczy, plastyfikatorów i różnych dodatków. Zmiany temperatury, prędkości, czasu i ciśnienia mogą również zmienić właściwości lepkosprężyste kleju.
Czynniki wpływające na przyczepność klejów termotopliwych:
Chropowatość powierzchni klejonej
Dla całkowicie gładkiej klejonej powierzchni, niezależnie od rozlewności kleju i właściwości mechanicznego zakotwienia, maksymalna możliwa do uzyskania powierzchnia styku wynosi 100%. Jednakże wraz ze wzrostem chropowatości powierzchni mniej płynne kleje mogą osiągnąć powierzchnię styku mniejszą niż 100%, podczas gdy bardziej płynne kleje mogą osiągnąć ponad 100%. Większa powierzchnia styku pomiędzy klejem a klejonym materiałem na jednostkowym obszarze projekcji wymaga większej energii do oderwania.
Tryb złamania interfejsu
Tryb pękania styku warstwy kleju jest ściśle powiązany z wytrzymałością kleju i przylegającego materiału. Jeżeli sklejony materiał musi zostać rozerwany po sklejeniu, wytrzymałość kohezji i energia powierzchni styku kleju muszą być większe niż wytrzymałość spójności samego sklejanego materiału.
